U bent hier

Kerkblad voor 11 oktober 2015

Door hvandalen op 6 oktober 2015 13:22

Israëlzondag

Afgelopen zondag, 4 oktober, was het Israëlzondag. Op deze zondag staan we – nog meer dan anders – stil bij onze ‘onopgeefbare verbondenheid’ met het Joodse volk. Op deze zondag hadden wij een oecumenische dienst en hebben aandacht besteed aan ‘dierendag’ of beter: aan de gedenkdag van Franciscus. Daarom ben ik van plan komende zondag in de dienst extra aandacht te besteden aan onze band met Israël. In verkondiging, maar ook in lied. Als het even kan zingen we ook vast weer een Hebreeuws lied.

Ds. Hans van Dalen

Agenda 

Voor de vroege lezers van het kerkblad;

Woensdag 7 oktober: meidenclub, 18.30-19.30 uur in de Jids.

Woensdag 7 oktober: Huiskring I, t.h.v. fam. v.d. Wee

15 oktober, 20.00 uur jongerengespreksgroep bij Martine Sikkema, Galvanistraat 22. We beginnen met het bespreken van de Hebreeënbrief aan de hand van het boekje “Kom tot rust’' van ds. André F. Troost. Wie mee wil doen, kan het boekje bij ds. Hans van Dalen verkrijgen. 

 

Afrikaanse avond in de Spil
Aanstaande zondagavond 11 oktober organiseert de Commissie Vorming en Toerusting vanaf 18 uur een Afrikaanse avond. Lucille Kazibira zal ons vertellen over haar vaderland Oeganda. Ook verzorgt zij samen met familie en vrienden typisch Oegandese hapjes, muziek en dans en ook nog een modeshow van traditionele kleding. Verder zal zij ons vertellen over “Wipe a Tear”, wat dit is en wat dit voor haar betekent. Voor dit doel zal deze avond een collecte worden gehouden (voor info zie stukje hieronder).

Lucille
In 1974 wordt Lucille geboren, op één na jongste van een gezin met zes kinderen. Ze wordt geboren in Fort Portal, een stad gelegen in het westen van Oeganda. Lucille is een bevoorrecht kind, haar vader is de minister van Financiën van de koning van Toro, één van de vier koninkrijken binnen de Republiek Oeganda. Lucille groeit op als Christen, maar dat is geen probleem, want Oeganda is één van de weinige landen waar Christenen en Moslims vredig naast elkaar leven. Als kleuter verhuist zij naar Entebbe en gaat naar de Lake Victoria Primary School. Als kind heeft Lucille een grote droom, ze wil naar de Kyebambe Girls School, een heel beroemde school met voortgezet onderwijs. Als ze de lagere school met zeer goede resultaten heeft doorlopen komt deze droom uit, ze gaat terug naar Fort Portal en gaat wonen in het prachtige internaat van deze hoog aangeschreven Britse school. Het is een zware tijd voor de opgroeiende Lucille, want als op deze school de prestaties achterblijven is het  verlaten van de school de enige optie. Met hard studeren haalt ze alle 13 vakken en gaat naar de Entebbe Secondary School. Hier studeert zij Geschiedenis, Economie en Literatuur, met als specialisatie Theologische literatuur. Dan ontmoet Lucille haar eerste echte liefde, Steven, en in 1995 wordt Diana geboren en in 1998 Dinah. Lucille is vaak alleen, want Steven studeert in Londen, waar zijn ouders wonen, zijn vader is een zakenman. Als Steven vervolgens Rechten gaat studeren aan Harvard University in Boston, overlijdt zijn vader en moet hij terug naar Londen. Daar blijkt dat er van het familiekapitaal niets meer over is en hij gaat terug naar Oeganda. Hij kiest voor het leger, waar mannen met een goede opleiding direct een rang krijgen en Steven wordt majoor. Lucille rondt haar studie af op de Makerere University in Kampala, waar zij Sociale Wetenschappen studeert. Hier specialiseert zij zich in de sociale ontwikkeling van vrouwen.

In 1985 werd Oeganda getroffen door een dodelijke ziekte, die later bekend wordt als Aids. Onwaarschijnlijk grote aantallen mensen krijgen de ziekte en hele families worden dodelijk getroffen. Kinderen blijven moederziel alleen achter, in iedere familie zijn slachtoffers te betreuren, ook Lucille haar zus overlijdt. Lucille heeft niet veel om te geven, maar helpt waar zij kan. Ze neemt de zorg over van twee weeskinderen en moet alle eindjes aan elkaar knopen om hen te voeden, te kleden en hun schoolgeld te betalen. Ook doet zij wat maar mogelijk is om andere kinderen te helpen. Tijdens haar studie sociale wetenschappen ontwikkelt zij zich verder en met hulp van haar moeder maakt zij zich sterk om het probleem bij de wortel aan te pakken door, in armoede levende vrouwen van microkredieten te voorzien. Lucille start zelf ook een eigen bedrijf met zo´n microkrediet, ze noemt het Match and Mix Africa. Ze koopt een groot aantal naaimachines en traint hiermee alleenstaande moeders, weduwen en andere behoeftige vrouwen om kleding te maken. Zij produceert op deze manier diverse soorten kleding, zoals schooluniformen en verkoopt dat. Later starten Lucille en haar moeder een eigen bedrijf, dat microkredieten uitgeeft, genaamd Key Business Micro Finance. Ondertussen vangen Lucille en haar moeder een aantal hulpbehoevende kinderen op en zijn zij bezig met het uitwerken van plannen om nog meer kinderen op te helpen en waar mogelijk in gezinnen onder te brengen en te zorgen voor onderwijs. Dit is hoe het idee van “Wipe a tear” is ontstaan. Het is een moeilijke en zware taak, zeker als de economie van Oeganda in een crisis terecht komt. Lucille werkt hard om haar bedrijven overeind te houden en zoveel mogelijk te doen voor de ontredderde kinderen, zij betekent veel voor velen.

Maar dan slaat het noodlot toe. De man van Lucille voelt zich al enige tijd niet meer op zijn plaats in het leger. Hij is opgeleid als jurist en niet als soldaat, hij heeft meer interesse in politiek dan in het leger, ook wil hij liever meer bij zijn gezin zijn. In een nacht, als hij thuis is, dringen soldaten het huis binnen en breekt de donkerste tijd in Lucille´s leven aan. Haar man en haar broer worden vermoord en zijzelf wordt meegevoerd voor verhoor. De machthebbers denken dat haar man bezig was om het gezag te ondermijnen en dat hij voorbereidingen trof voor een staatsgreep. Zij willen nu van Lucille horen wat hij voor  plannen had en wie erbij betrokken waren. Op een geheime locatie wordt zij 28 dagen lang verhoord. Als zij uitgeput neerligt en de dood in de ogen kijkt, hoort zij midden in de nacht een stem, een vriend van haar man staat bij haar, neemt haar mee en dropt haar bij de Nederlandse ambassade in Kampala. Zij wordt goed opgevangen door de Nederlanders en met een auto wordt zij dwars door Oeganda heen naar Kenia gebracht. Hiervandaan gaat zij, met als enige bezit het lange gewaad dat zij tijdens de verhoren aan heeft gekregen, samen met een begeleider op het vliegtuig naar Amsterdam. Al die tijd zit zij in grote angst om het lot van haar kinderen. Waar zijn Diana en Dinah­­? Leven zij nog?  Intussen wordt Lucille naar een opvangcentrum in Ter Apel gebracht en het Rode Kruis gaat op zoek naar de kinderen. Na een lange zoektocht blijkt dat, direct na de bevrijding van Lucille, de kinderen naar een geheime plek zijn gebracht, ver weg van de bewoonde wereld. Of haar bevrijder nog leeft weet Lucille niet, want contact zoeken kan hem zijn leven kosten. Het is oktober 2010 als Lucille bevrijd wordt en kort na aankomst in Nederland komt Lucille erachter dat zij zwanger is. Het wordt koud in Nederland, Lucille ziet voor het eerst van haar leven sneeuw. Vervolgens wordt de zwangere Lucille overgeplaatst naar Wageningen, daarna naar Arnhem, naar ´s Gravendeel, naar Amsterdam, naar Gilzen, naar Almere en weer terug naar Amsterdam. Inmiddels is zij herenigd met de kinderen en in Amsterdam bevalt zij van Danielle. Kort hierna krijgt zij haar huis in Kudelstaart aangeboden en ook in onze kerk heeft zij haar plekje gevonden. Dankbaar is zij voor alle hulp die zij heeft ontvangen en dankt God voor Zijn goede zorgen.

Dit is het verhaal van Lucille, wat ik heb mogen schrijven om aan u te vertellen. Een enkele keer in je leven kruist iemand je pad, die dingen heeft meegemaakt, die een grote indruk achterlaten, dingen die je voorheen alleen kende van tv en van films, maar die nu heel direct je leven binnenkomen. Dit is zo´n verhaal. Wij hopen u allen zondag te mogen begroeten.

Namens de Commissie Vorming en Toerusting,

Marja van den Berg

 

Aandacht voor “Wipe a tear” tijdens de Afrikaanse avond

Lucille Kazibira heeft zich in de jaren dat ze nog in Uganda woonde onder andere ingezet voor weeskinderen die hun ouders aan Aids verloren hadden. Samen met haar zakenpartner Elisabeth Bamwanga ontstond het idee voor de stichting ‘Wipe a tear’.  Nadat Lucille naar Nederland moest vluchten was het natuurlijk moeilijk om hiermee verder te gaan. In 2012 besloten ze de draad weer op te pakken en ‘wipe a tear’ nieuw leven in te blazen.  Samen met enkele familieleden zijn er nu concrete plannen  om een huis te bouwen waarin  straatkinderen uit Entebbe opgenomen kunnen worden en van daaruit naar school kunnen gaan. Het stuk land is er, voor de andere plannen worden momenteel acties gevoerd om geld in te zamelen.  Elisabeth zal deze maand naar Uganda reizen om een start te maken met de uitvoering van de plannen.

Tijdens de afrikaanse avond van 11 oktober a.s. willen we dit project dan ook van harte bij u aanbevelen.  Als bijdrage voor de hapjes en drankjes kunt u een (hopelijk royale) gift doneren voor ‘wipe a tear’ in de collectebus bij de uitgang.

Commissie Vorming en Toerusting

 

Nieuws uit de boekenhoek!

Oktober 2015 is weer de Christelijke Kinderboekenmaand. Dit jaar met als thema “Weet je ?”. Drie verschillende (lees)boekjes voor de leeftijden 3-6 jaar, 6-8 jaar, 9-12 jaar. En natuurlijk ook met een bijpassende cd.

De prijs van de boeken en cd varieert van € 4,95 tot € 6,95.

Leuke prijsjes voor leuke kinderboeken en kinderliedjes.

Vanaf nu bij ons in de boekenhoek te koop.

Graag tot ziens. Het boekenhoekteam.

 

Woensdagavond gespreksgroep 14 oktober
We zijn die avond welkom bij Wilma en Ben Schoenmaker aan de Roerdomplaan 81 om 20.00 uur op de koffie. Vanaf 20.30 gaan we het hebben over compassie, in het bijzonder naar de vluchtelingen. We doen dit aan de hand van een preek van ds Irene Van der Meulen uit Naaldwijk, welke preek van te voren aan ieder wordt gemaild. Belangstellenden voor deze preek kunnen dat doorgeven aan schoenmaker47@zonnet.nl

 

Verantwoording Giften

Voor de Avondmaal Collecte  van zondag 27 september jl. (bestemd voor Hospice Bardo te Hoofddorp) heeft de Diaconie onlangs € 10,00 ontvangen, waarvoor onze dank.

Onlangs heeft de Diaconie  € 25,00 ontvangen voor de collecte Vluchtelingenhulp, waarvoor onze dank.

Namens de Diaconie,

Rik van Osnabrugge